ម៉ោងប្រហែល១០ព្រឹកទៅហើយ ថ្ងៃចាំងបណ្តើរកូនក៏ចាប់ផ្តើមបញ្ចេញពណ៌សផ្លេកៗបន្តកន្ទុយគ្នាមិនដាច់។បន្តិចម្តងៗ ពន្លឺព្រះអាទិត្យដែលជះចេញពីផ្ទៃអាកាសមក ក៏ចេះតែឡើងកម្តៅមិនឈប់ នារដូវប្រាំងក្រោយបុណ្យចូលឆ្នាំខ្មែររួច ដែលខុសប្លែកពីឆ្នាំមុនៗ។មនុស្សម្នាដែលកំពុងធ្វើដំណើរប្របនឹងមាត់ទន្លេ ពេលម៉ោងក្បែរអាហារថ្ងៃត្រង់ក្នុងរដូវក្តៅនេះ ពួកគេសឹងទ្រាំមិនបានដោយឥទ្ធិពលនៃអាកាសធាតុ។ប៉ុន្តែឧបសគ្គនេះ ហាក់មិនបានធ្វើឲ្យស្រ្តីវ័យចំណាស់មួយចំនួន ដែលមានរបរខ្នាតតូចនៅខាងមុខព្រះបរមរាជវាំង រុញរានឹងការប្រែប្រួលអាកាសធាតុដូចនេះឡើយ។
សកប្រែពណ៌សលាយល្បាយពណ៌ត្នោតទៅហើយ និងកំពុងអង្គុយលើថ្មនៅប្របនឹងមាត់ទន្លេ អ្នកស្រី ប្រាក់ ស្រិន ត្អូញត្អែរថា ចំណូលដែលបានមកពីការលក់ចំណីសត្វព្រាបសព្វថ្ងៃនេះ ពិតជាជួបផលលំបាកហួសប្រមាណហើយ ដោយសារការចំណាយវាខ្ពស់លើសពីចំណូល។ស្បែកជ្រីវជ្រួយដោយឥទ្ធិពល នៃអាកាសធាតុ និងកំពុងពានាកន្សែងបង់កដោយមានស្ពាយកាបូបខ្មៅក្នុងដៃផង ប្រាក់ ស្រិន ឲ្យដឹងទៀតថា ថវិកាដែលខ្លួនរកបាននេះ សឹងតែបង់ថ្លៃជួលផ្ទះគេមិនរួចផង។មានពេលខ្លះ បន្ទប់ជួលត្រូវបង់រំលោះជាដំណាក់កាលៗក៏មានដែរ ប្រសិនបើថ្ងៃណាលក់ចំណីសត្វព្រាបមិនដាច់នោះទេ។
ប្រភពបន្តថា៖«អត់មានចិត្តថាចង់ អត់ចង់ឈប់ទេ អត់មានលុយថ្លៃផ្ទះ បើយើងមិនរកអាហ្នឹងបានអីឱ្យថ្លៃផ្ទះគេ ដេកចិញ្ចើមថ្នល់អត់កើតទេខ្លាចគេចាប់។ ពិបាក ពិបាកមិនមានពិបាកអីទេក្រៅពីរឿងគិតថ្លៃផ្ទះគេហ្នឹងម៉ង នៅខ្វះគេ១០ម៉ឺនទៀត ឱ្យគេបាន៣០ហើយ »។
ដោយបញ្ហាសុខភាព ប្រាក់ ស្រិន ត្រូវសម្រេចចិត្តបោះបង់របររើសអេតចាយ ហើយក៏ចាប់ផ្តើមប្រកបរបរជាអ្នកលក់ចំណីសត្វព្រាបនៅខាងមុខព្រះបរមរាជវាំងវិញម្តង។រយៈពេល១០ឆ្នាំមកនេះ ក្នុងនាមជាអ្នកលក់ចំណីសត្វ ក្រៅពីត្រូវរាប់រងមើលថែចៅៗដោយសារឱពុកម្តាយរបស់ពួកគេរវល់រៀងៗខ្លួនអស់ហើយ អ្នកស្រីក៏ត្រូវបន្តជួយស្វែងរកចំណូលដើម្បីទ្រទ្រង់ជីវភាព ក្នុងគ្រួសារដូចអ្នកឯទៀតដែរ។
មិនមែនមានតែអ្នកស្រី ប្រាក់ ស្រិន ម្នាក់ទេ ដែលប្រឹងប្រែងរកចំណូលដើម្បីជួយដោះស្រាយបន្ទុកក្នុងគ្រួសារ។នៅក្បែរព្រះអង្គដងកើ និងមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីអ្នកស្រី ប្រាក់ ស្រិន។អ្នកស្រី ប៉ូច ប៉ាង ដែលមានវ័យស្របាល់ៗគ្នា និងអ្នកស្រី ប្រាក់ ស្រិន ដែររៀបរាបថា ខ្លួនបានចាប់របរជាអ្នកលក់ផ្កាឈូកនេះ ជាយូរឆ្នាំមកហើយ។
មានដើមកំណើតជាអ្នកខេត្តកំពង់ចាម និងមករស់នៅក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញក្រោយរបបខ្មែរក្រហមដួលរលំទៅ អ្នកស្រី ប៉ាង ឲ្យដឹងថា ថ្វីបើរូបគេមកនៅភ្នំពេញយូរឆ្នាំហើយក្តី សម្រាប់គ្រួសារអ្នកស្រីនៅបន្តរស់នៅផ្ទះជួលគេ នៅម្តុំវត្តមុនីវង្ស ជាមួយចៅពីរនាក់ មិនខុសពីពលរដ្ឋដទៃទៀតប៉ុន្មាននោះឡើយ។ក្រៅពីនេះ របរលក់ផ្កាឈូកនេះ អ្នកស្រីត្រូវចាយពេលចាប់ពីម៉ោង១២ថ្ងៃត្រង់ ដល់ម៉ោង១០យប់។
ប្រភពបន្ត៖«លក់យូរឆ្នាំហើយ មួយខែទៅមួយខែគ្មានបានឈប់ទេ។តាំងពីរោងនោះគេបង្កើតមក រោងក្រោមដើមឈើហ្នឹង ត្រង់ដើមស្វាយ កន្លែងគេចិតដូងចំហៀងហ្នឹងមករហូត ដល់ឥឡូវហ្នឹងវាបែកខ្ញែក គេបង្រួមអាចុងខាងនោះ ដាក់ទ្រុងចាប ទ្រុងអីឡើងពេញទាំងអស់ទៅណា រួចឥឡូវហ្នឹងថយមកនៅនេះវិញ»។
នៅក្នុងទិវាមនុស្សចាស់ថ្នាក់ជាតិលើកទី៣ កាលពីថ្ងៃទី១៧ ខែតុលា បានបញ្ជាក់ថា គិតត្រឹមឆ្នាំ២០២៣ មនុស្សដែលមានវ័យចាប់ពីអាយុ៦០ឆ្នាំឡើងទៅ មានចំនួនជាង១លាននាក់។លើសពីនេះទៀត ចំនួនមនុ ស្សចាស់នឹងកើន១លាន ៥០ម៉ឺននាក់ នៅឆ្នាំ២០២៥។លើសពីនេះទៀត ចំនួនមនុស្សចាស់នឹងកើន១លាន ៥០ម៉ឺននាក់ នៅឆ្នាំ២០២៥។តួលេខនេះ អាចនឹងមានកំណើនទ្វេដងនៅឆ្នាំ២០៥០។តាមរយៈគោ លនយោបាយជាតិស្តីពីមនុស្សចាស់ របស់ក្រសួងសង្គមកិច្ច បានប៉ាន់ប្រមាណទុកថា ប្រជាជនវ័យចាស់ធៀបនឹងប្រជាជនសរុប នឹងបន្តកើនឡើងក្នុងល្បឿនមួយដ៏លឿន ក្នុងរយៈពេលពី១៥ ទៅ២០ឆ្នាំខាងមុខទៀតនេះ។
រីឯនៅជ្រុងម្ខាងទៀតក្បែរព្រះបរមរាជវាំងដែរ អ្នកស្រី សយ ចិន្ថា ដែលមានវ័យជរាបន្តិចទៅហើយ ឲ្យដឹងថា ការលក់ដូររាល់ថ្ងៃនេះ មួយថ្ងៃកាត់មួយថ្ងៃកោរទេ ជាពិសេសរកចំណូលមិនសូវបានតែម្តង។នៅជុំវិញខ្លួនអមដោយសម្ភារៈក្មេងលេងខ្លះៗ ដែលអ្នកស្រី សយ ចន្ថា ដាក់តាំងលក់ និងកំពុងបក់រវិចៗទៅតាមកម្លាំងខ្យល់ រៀបរាបថា មានអ្នកដំណើរខ្លះគេបានដឹងពីប្រវត្តិរបស់អ្នកស្រីថា មានជីវភាពខ្វះមុខខ្វះក្រោយ ក៏បានផ្តល់ថវិកាខ្លះៗ ទៅតាមលទ្ធភាពដែលគេមាន។
ប្រភពបន្តថា៖«ខ្ញុំនិយាយមុខព្រះធម៌ ព្រះសង្ឃ រាល់ថ្ងៃហ្នឹង ថ្ងៃណាលក់បានឱ្យគេទៅ១ថ្ងៃ១ម៉ឺន ថ្ងៃណាមិនបានទេសុំគេម្ចាស់លុយក៏មិនហ៊ានយកដែរ ។ មិនមែនថាខ្ញុំចេះតែនិយាយទេ ពិតប្រាកដអ៊ីចឹងហ្មង។ ហើយលក់ ខ្លះគេឃើញ គេមកឃើញអាណិតថាជួយទិញគាត់ទៅ ចុះបើខ្ញុំកំពុងលក់ម្ចាស់លុយគេមកទារ គេឃើញគេដឹង »។
បន្ថែមពីលើនេះទៀត បើតាមអ្នកស្រី សយ ចិន្ថា ខ្លួនពិតជាចង់មានពេលសម្រាកដូចគេដូចឯងដែរ ប៉ុន្តែនៅតែមិនអាចសម្រាកបាន ព្រោះអ្នកស្រីត្រូវការប្រាក់ដើម្បីបង់ថ្លៃផ្ទះ មើលថែចៅៗ និងដោះស្រាយជីវភាពប្រចាំថ្ងៃទៀត។ស្រ្តីរូបនេះមានក្តីប្រាថ្នាថានឹងចង់ត្រឡប់ទៅស្រុកកំណើតវិញដែរតែវាពិបាកណាស់សម្រាប់គាត់។
ប្រភពបន្តថា៖«ដល់ពេលហើយទៅខ្ញុំទៅម្ដង ទៅៗមិនដឹងធ្វើអី រកអីវាមិនបាន មកភ្នំពេញហ្នឹងទៅ គេនៅហ្នឹងគេជូនលុយកាក់តិចតួចមកបានជួលនៅអាផ្ទះ៤០ ផ្ទះ៤០លិចទឹក រកកន្លែងដេកមិនបាន ហើយគេអាណិតទៅក៏គេឱ្យមកនៅហ្នឹងទៅ ក៏គេជិតខាងគេថា គាត់មានប៉ុន្មាន ២ ៣ ម៉ឺន គាត់ឱ្យផ្តោះៗយកទៅអាណិតគាត់ ព្រោះគាត់ចិញ្ចឹមចៅពីរនាក់គេស្គាល់រាប់ឆ្នាំហើយ »។
នៅក្នុងគោលនយោបាយជាតិស្តីពីមនុស្សវ័យចំណាស់ ថ្វីបើមិនបានបង្ហាញពីទំហំសាច់ប្រាក់ដែលរដ្ឋាភិបាល ត្រូវបញ្ចេញ ដើម្បីគាំទ្រទៅដល់មនុស្សវ័យចំណាស់ ក្នុងកម្រិតប៉ុន្មានក៏ដោយក្នុងមួយខែ ក៏គេសង្កេតឃើញ អាជ្ញាធររដ្ឋបានដាក់ចេញនូវគោលការណ៍ស្តីពី«សន្តិហិរញ្ញវត្ថុដែរ»។ក្នុងន័យនេះ រដ្ឋាភិបាល បានកំណត់គោលដៅចម្បងមួយចំនួន ជំនួសឲ្យការឧបត្ថម្ភក៏ជាសាច់ប្រាក់ គឺដើម្បីរក្សាបាននូវគុណភាពជីវិតរបស់មនុស្សចាស់ ការធានាបាននូវស្ថិរភាពប្រាក់ចំណូលរបស់មនុស្សពេញវ័យ គឺជាប្រការចាំបាច់។ដើម្បីសម្រេចគោលការណ៍នេះ រដ្ឋាភិបាលបានកំណត់ ការងារមានប្រាក់ចំណូលខ្ពស់ របបសន្តិសុខសង្គម និងអត្ថប្រយោជន៍សម្រាប់សុខុមាលភាព។
បើទោះជាបែបនេះក៏ដោយចុះ សម្រាប់ស្រ្តីវ័យចំណាស់មួយចំនួន ពួកគេនៅតែត្អូញត្អែរដូចៗគ្នាថា ការធានាបាននូវសុវត្ថិភាពហិរញ្ញវត្ថុ ដូចមានកំណត់នៅក្នុងកម្មវិធីគោលនយោបាយជាតិស្តីពីមនុស្សវ័យចំណាស់ គឺមិនទាន់បានឆ្លើយតបពីតម្រូវការជាក់ស្តែង ដូចដែលពួកគេកំពុងតែប្រឈមមុខរាល់ថ្ងៃនេះនៅឡើយទេ។ណាមួយ មុខរបរដែលពួកគេលក់ដូរនេះ មិនសូវរកចំណូលបានថែមទៀត ស្ថិតក្រោមហេតុផលនេះវាគឺជាបញ្ហាដែលស្មុគស្មាញសម្រាប់ទ្រទ្រង់ជីវភាពប្រចាំថ្ងៃ។
ប្រភពបន្តថា៖«រាល់ថ្ងៃបើមានគេដើរលក់ដាច់ហូរហែរដែរអូន បានតិចតួច បាន១ម៉ឺន ២ ៣ ម៉ឺនដែរអូន។ ពេលអត់មានមនុស្សចឹងលក់អត់ដាច់ម៉ង ពិបាករកដែរឥឡូវ ។ អូយកូនបើឱ្យនៅសល់ វាមិនសល់ទេកូន ព្រោះថ្លៃផ្ទះ ថ្លៃទឹកភ្លើង ម្ហូបស៊ី វាសប់គ្រប់ចឹងហ្អាស។ ហើយវា (ចៅ) ធ្វើការយាមយប់ មួយខែទើបគេបើកឱ្យ ២០០ (ដុល្លារ) អីចឹងទៅ យកមកថ្លៃផ្ទះខ្លះ ស៊ីខ្លះ កូនបៅដោះគោខ្លះ ។ ចេះតែលក់ដាច់រេះៗដែរ បើអត់ដាច់រត់ទៅមុខព្រះអង្គទៅ សល់ ៤ ១០ គូ អ៊ីចឹងទៅ ទៅអង្គុយក៏អស់ ចាស់ៗគេចូលទិញមក ។ថ្ងៃណាបានទៅ ៤ ៥ ម៉ឺនទៅ សន្សំតែទិញរបស់វិញ ថ្ងៃមុនមួយថ្ងៃដល់ល្ងាចបានតែ១២០០០ រៀល»។
ជុំវិញរឿងនេះ យុវជន ស៊ូរ ហៃមី ដែលធ្វើដំណើរកំសាន្តប្របនឹងមាត់ទន្លេ នៅខាងមុខព្រះបរមរាជវាំង យល់ឃើញថារូបគេពិតមានអារម្មណ៍អាណិត ព្រោះឃើញអ្នកលក់វ័យចាស់ជរាទៅហើយ ហើយត្រូវមកអង្គុយក្រោមកម្ដៅថ្ងៃបែបនេះ ដើម្បីរកចំណូលថែមទៀត។
លោកនិយាយថា៖« ព្រោះអីឃើញពួកគាត់រាងពិបាកដែរ លក់កណ្ដាលថ្ងៃ រដូវហ្នឹងក៏រាងក្ដៅ» ។
យ៉ាងនេះក្តីលោក វន់ ពៅ ប្រធានសមាគមប្រជាធិបតេយ្យឯករាជ្យ នៃសេដ្ឋកិច្ចក្រៅប្រព័ន្ធ យល់ឃើញថា មនុស្សចាស់ដែលលក់ដូរតាមដងផ្លូវ ភាគច្រើនមានជីវភាពក្រខ្សត់ និងមិនសូវទទួលបានការយកចិត្តទុកដាក់ពីកូនៗឡើយ ដែលកូនៗរបស់ពួកគាត់ភាគច្រើនជាអ្នកចំណាកស្រុក ឬក៏មិនមានលទ្ធភាពចិញ្ចឹមកូនរបស់ខ្លួន ឬបែកបាក់គ្រួសារទើបផ្ញើកូនៗជាមួយពួកគាត់់ ដែលជាហេតុធ្វើឱ្យពួកគាត់បង្ខំចិត្តចេញទៅលក់ដូរដើម្បីដោះស្រាយជីវភាពខ្លួនឯង និងចិញ្ចឹមចៅៗ។
បន្ថែមពីនេះ លោកអះអាងថារដ្ឋាភិបាលក៏គួរគិតគូរលើបញ្ហានេះ និងចូលរួមផ្ដល់ជាជំនួយគាំទ្រផ្សេងៗដល់មនុស្សវ័យចាស់ដើម្បីសម្រួលដល់ការរស់នៅរបស់ពួកគេ។
លោកបន្តថា៖«ខ្ញុំគិតថារដ្ឋាភិបាលគួរតែមានរបបសមធម៌សម្រាប់មនុស្សចាស់ទាំងអស់ ដើម្បីឱ្យគាត់មានប្រាក់ចំណូលមានប្រាក់សមធម៌សម្រាប់ចិញ្ចឹមជីវិតនៅចុងក្រោយនៃជីវិតរបស់គាត់ទី២ គួរតែរៀបចំកន្លែងមជ្ឈមណ្ឌលសម្រាប់មនុស្សចាស់ដើម្បីថែទាំសុខភាព ថែទាំរាងកាយ ទាំងសុខភាពផ្លូវកាយ និងផ្លូវចិត្តសម្រាប់ពួកគាត់ ហើយសម្រាប់ឱ្យពួកគាត់ធ្វើបញ្ចេញកម្លាំងពលកម្ម ដើម្បីកុំឱ្យពួកគាត់មានជំងឺ។ ទីបី រដ្ឋាភិបាលគួរតែមានមជ្ឈមណ្ឌលថែទាំសុខភាពរបស់ពួកគាត់ដើម្បីឱ្យពួកគាត់មានឱកាសពិនិត្យសុខភាពឱ្យបានទៀងពេលរៀងរាល់ខែ ឬរៀងរាល់៣ខែ ឬរៀងរាល់ ៦ ខែ ឬ ១ឆ្នាំម្ដងចឹងទៅ ដើម្បីឱ្យពួកគាត់មានសុខភាពល្អ និងអាយុវែង»។
សម្រាប់ស្រ្តីដែលមានរបរលក់ដូរ នៅប្របនឹងមាត់ទន្លេទាំងនេះ ការលក់ដូរមិនមែនជាជម្រើសទេ ប៉ុន្តែជាការចាំបាច់ ដើម្បីបន្តជីវិតប្រចាំថ្ងៃ។ ពួកគាត់នៅតែបន្តការខិតខំ ដោយសង្ឃឹមថា នឹងអាចរកចំណូលគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់រស់នៅក្នុងថ្ងៃស្អែក។ ទោះមិនសូវមានការជួយពីមនុស្សជុំវិញខ្លួន ពួកគេប្តេជ្ញាថានឹងមិនផ្ដេកផ្ដួលតាមព្រេងវាសនា ហើយក៏មិនដែលមានចិត្តចង់ឈប់ដែរ។
លោកយាយ ប៉ាង និយាយ ៖« មិនទាន់ចង់ទេ មិនទាន់ចង់ឈប់ទេ នៅតែលក់ដដែលសិនទៅ ទាល់ថាយើងទៅលែងរួច ចាំយើងគិតទៀត ប៉ុន្ដែឥឡូវវាចេះតែទៅល្ហែៗចឹងទៅ។ទេ បើគេជួយក៏ជួយទៅ បើគេអត់ក៏ខ្ញុំមិនថាអីដែរ »៕