នៅលើដងវិថីនៅក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ ឡានម៉ូតូ បន្លឺសំឡេងលាន់សូរមិនដាច់មិនថាសៅអាទិត្យ ឬចន្ទអង្គារឡើយ។រីឯអ្នកធ្វើការ មិនថារដ្ឋ ឬក្រុមហ៊ុនឯកជនទេ ម្នាក់ៗបានជ្រើសរើសមធ្យោបាយ នៃការធ្វើដំណើររបស់ពួកគេ ដោយត្រីចក្រយានយន្ត និងទោចក្រយានយន្ត។ហើយខ្លះទៀត បានជ្រើសរើសការធ្វើដំណើរដោយសេវាកម្មឯកជនក៏មានដែរ។មានភាគតិចណាស់ ដែលពួកគេប្រើប្រាស់មធ្យោបាយ ក្នុងការធ្វើដំណើរដោយថ្មើជើង។ខុសគ្នាស្រឡះពីទិដ្ឋភាពទាំងនេះ ព្រះសង្ឃដែលគេចាត់ទុកថាជាឧត្តមភេទ លោកតែងនិមន្តគ្រប់ច្រកល្ហក មិនគិតពីក្តៅរងា ដោយព្រះបាទទាំងគូរបស់លោក។
ព្រះតេជព្រះគុណ វ៉ា វ៉ាន់ថា ដែលជាសមណនិស្សិតកំពុងសិក្សានៅសាកលវិទ្យាល័យមួយ ក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញ ព្រះអង្គមានថេរដីកា ឲ្យដឹងថាការនិមន្តបិណ្ឌបាតរបស់ព្រះសង្ឃក្នុងទីក្រុង វានឹងមិនដូចគ្នាទៅតាមសហគមន៍ទេ។ព្រះអង្គបន្តថា របៀបនៃការរៀបចំចង្ហាន់នៅទីក្រុង អាចនឹងមានរបៀបខុសពីនៅតាមជនបទសហគមន៍ ដោយសារពុទ្ធបរិស័ទមិនសូវមមាញឹកច្រើន ដូចនៅទីក្រុង។ហេតុនេះ ការអាស្រ័យចង្ហាន់របស់ព្រះសង្ឃ នៅទីប្រជុំជនក៏មានរបៀបមិនដូចគ្នាដែរ។មិនតែប៉ុណ្ណោះ ព្រះសង្ឃដែលស្នាក់អាស្រ័យនៅទីក្រុង ពេលនិមន្តបិណ្ឌបាត គឺធ្វើយ៉ាងណាដើម្បីបានទេយ្យទានផ្តោតលើការសិក្សាជាគោល។ម្យ៉ាង នេះក៏ជាពុទ្ធកិច្ចផង ដែលភិក្ខសាមណេរ ជ្រក់ក្រោមទង់ព្រះពុទ្ធសាសនា ត្រូវតែអនុវត្តតាមពុទ្ធានុញ្ញាតនេះ មិនឲ្យគន្លងឡើយ។
ប្រភពបន្តថា៖«ការធ្វើចង្ហាន់វាអាស្រ័យទៅលើស្ថានភាពជាក់ស្តែងព្រះសង្ឃដែលរស់នៅទីក្រុងភ្នំពេញមិនអាចដូចជាព្រះសង្ឃនៅតាមជនបទបានទេ ព្រោះព្រះសង្ឃគ្រប់អង្គនិមន្តមកភ្នំពេញ គោលដៅគឺដើម្បីបន្តការសិក្សា »។
មិនមែនមានតែព្រះថេរព្រះនាម វ៉ា វ៉ាន់ថា ទេដែលយល់ឃើញថា ការបិណ្ឌបាតគឺជាពុទ្ធកិច្ច ដែលព្រះសង្ឃគ្រប់អង្គត្រូវតែបំពេញ។ព្រះតេជគុណព្រះគុណ សរ សុជុំ បន្តថា ក្រៅពីតួនាទីក្នុងនាមជាព្រះសង្ឃ ត្រូវអនុវត្តតាមគោលការណ៍ នៃពុទ្ធឱវាទហើយ កត្តាមួយទៀតគឺព្រះសង្ឃដែលស្នាក់អាស្រ័យនៅតាមវត្តនានា ក្នុងទីក្រុងភាគច្រើនលោកខ្វះមុខខ្វះក្រោយ។អាស្រ័យនេះ មានតែពឹងផ្អែកលើការបិណ្ឌបាតនេះទេ ទើបអាចទប់ទល់នឹងការចំណាយផ្សេងៗបាន ក្នុងនោះរួមទាំងថ្លៃសិក្សាផង។
ប្រភភពបន្តថា៖ «សម្រាប់កូណា និងសមណៈសិស្សដែលនិមន្តមកពីបណ្តាខេត្តនានា ភាគច្រើនគឺលោកតែងតែមានការខ្វះខាតទៅលើបច្ច័យសម្រាប់ការសិក្សា ដូច្នេះហើយនៅពេលដែលលោកនិមន្តមកបន្តការសិក្សានៅភ្នំពេញ គឺមានតែពឹងទៅលើការបិណ្ឌបាតដើម្បីបានបច្ច័យបង់ថ្លៃការសិក្សា និងចំណាយទៅលើតម្រូវការផ្សេងៗទៀត »។
ជាទូទៅគេសង្កេតឃើញ ព្រះសង្ឃនិមិត្តបិណ្ឌបាតសម្រាប់នៅក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញ ឬទីប្រជុំជនផ្សេងទៀត លោកតែងនិមន្តចាប់ពីម៉ោង៧ ឬលើសនេះឡើងទៅ។ការត្រាចរដូចនេះ រហូតដល់ម៉ោងជិតដល់ចង្ហាន់ថ្ងៃត្រង់ ពោលនៅមុនម៉ោង១២។ក៏ប៉ុន្តែបើតាមសហគមន៍ជនបទវិញ ព្រះសង្ឃនិមន្តបិណ្ឌបាត តែងធ្វើឡើងនៅចន្លោះម៉ោង៨ ឬម៉ោង៩ រហូតដល់ម៉ោងជិតចង្ហាន់ថ្ងៃត្រង់ដែរ។
មានពេលខ្លះ លោកអាចនិមន្តត្រឡប់មកកាន់ទីវត្តអារាមវិញ អាចលឿនជាងនេះ អាស្រ័យទៅតាមទីតាំងជិត ឬឆ្ងាយដែលព្រះសង្ឃលោកនិមនត្តទៅបិណ្ឌបាត។ទាំងព្រះតេជព្រះគុណ វ៉ា វ៉ាន់ថា និងព្រះតេជព្រះគុណ សរ សុជុំ យល់ស្របក្នុងសំឡេងតែមួយថា ការនិមន្តបិណ្ឌបាតរបស់ព្រះសង្ឃនេះ មិនមែនគ្រាន់តែជាការស្វែងរកអាហារមួយមុខទេ នេះគឺជាជាកាតព្វកិច្ច និងជា «ពុទ្ធនិយម» ដែលព្រះពុទ្ធគ្រប់ព្រះអង្គទ្រង់បញ្ញត្តិមក ហៅថា «និស្ស័យបួន» របស់អ្នកបួស មានដូចជាការឆាន់ចង្ហាន់បានមកពីការដើរបិណ្ឌបាត ប្រើចីវរប៉ង្សុកូល គង់នៅរុក្ខមូល និងឆាន់ថ្នាំធ្វើពីទឹកមូត្រជាដើម។
គេសង្កេតឃើញមិនថានៅតាមចិញ្ចើមផ្លូវ និងច្រកឌឿងហែម ឬមហាវិថីទេ សម្រាប់ទីក្រុងភ្នំពេញ រាល់ពេលធ្វើដំណើរចេញក្រៅ យូរៗម្តងនៅពេលដែលគេមើលពីចម្ងាយាទៅនឹងឃើញស្បង់ចីវរពណ៌លឿងទុំពីច្រកមួយទៅច្រកមួយទៀត មិនដាច់។តាមពិតទៅនោះ គឺជាព្រះសង្ឃដែលលោកតែងនិមន្តបិណ្ឌបាតរាល់ព្រឹក ដែលជាពុទ្ធកិច្ចសម្រាប់កិច្ចប្រតិបត្តិរបស់ភិក្ខុសង្ឃ នៅក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា។
ថ្វីបើការបិណ្ឌបាតនេះ គឺជាពុទ្ធកិច្ច ដែលព្រះសមណគោតម ព្រះអង្គពុទ្ធានុញ្ញាតក្តី។ហើយគ្រប់ព្រះពុទ្ធតែងមានពុទ្ធានុញ្ញាតតាមលំនាំតែមួយយ៉ាងណាក៏ដោយចុះ ដោយឡែកនៅក្នុងគម្ពីរវិន័យបិដកសម្រាប់ព្រះពុទ្ធសាសនា ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធព្រះអង្គទ្រង់ពុទ្ធប្បត្តិដែរ ចំពោះភិក្ខុសាមណេរមិនអាចត្រាចចរនិមន្តបិណ្ឌបាត ទៅកាន់តំបន់អគោចរទាំងនោះបានឡើយ ដូចជា៖កន្លែងអាស្រ័យនៅរបស់ស្ត្រីពេស្យា ឬស្ត្រីផ្កាមាស ដែលចិញ្ចឹមជីវិតអាស្រ័យសម្រស់ ជាទីដែលភិក្ខុសង្ឃអ្នកបិណ្ឌបាតមិនគួរនិមន្តទៅឡើយ ផ្ទះស្ត្រីមេម៉ាយ លំនៅឋានស្ត្រីក្រមុំចាស់ កន្លែងស្នាក់អាស្រ័យរបស់បណ្ឌក(ខ្ទើយ)ក៏ភិក្ខុសង្ឃមិនគួរនិមន្តទៅដែរ ព្រោះមើលទៅមនុស្សនោះដូចតែស្ត្រីយ៉ាងដូច្នោះដែរ និងកន្លែងភិក្ខុនី គឺភិក្ខុស្ត្រី ដែលសម័យពុទ្ធកាលមាន តែបច្ចុប្បន្នមិនមានទេ។ហើយចុងក្រោយ គឺរោងសុរា ភិក្ខុសង្ឃអ្នកបិណ្ឌបាតមិនគួរនិមន្តទៅឡើយ ។
បើទោះជាតំបន់អគោចរ ជាកន្លែងដែលអ្នកបួសមិនគួរទៅ ប៉ុន្តែបើសិនលោកនិមន្តបិណ្ឌបាតនៅតាមផ្លូវកាត់ទីតាំងទាំងនោះ គឺមិនជាបញ្ហាអី្វទេ ព្រោះនេះវាមិនមែនជាអាការៈដែលភិក្ខុសង្ឃត្រូវមានថេរដីកា ឬក៏ស្ត្រីជាបរិស័ទមានពាក្យសម្ដីអី្វមកសាសងឡើយ។
ជាអ្នកលក់បបរនៅចិញ្ចើមផ្លូវម្នាក់ អ្នកស្រី គឹម យ៉ាន ឲ្យដឹងថាបើទោះជាអ្នកស្រីរវល់នឹងអាជីវកម្មបែបណាក៏ដោយ គឺមិនភ្លេចនឹងការបំពេញទានឡើយ។ប្រភពបន្តថា ការបានប្រគេនចង្ហាន់ចំពោះព្រះសង្ឃអំឡុងពេលលោកបិណ្ឌបាតនេះ អ្នកស្រីជឿថាទទួលបានអានិសង្ឃច្រើន ហើយក៏មានមោកភាពណាស់ដែរនឹងការបំពេញបុណ្យនេះ។
ប្រភពបន្តថា៖ «ម៉ោង៧ហ្នឹងម៉ូយមកហូបបបរច្រើនផង អញ្ចឹងរវល់ណាស់ តែឲ្យតែឃើញលោកនិមន្តកាត់ ខ្ញុំត្រូវតែឆ្លៀតដួសបបរដាក់បាតលោកភ្លាម។ ការបានធ្វើទាននៅពេលព្រឹកដ៏មមាញឹកបែបនេះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាជ្រះថ្លា និងមានកម្លាំងចិត្តប្រកបរបររកស៊ីពេញមួយថ្ងៃ »។
នៅក្នុងវិនយបិដក ត្រង់មហាវគ្គ បានលើកឡើងពីអានិសង្ឃឲ្យទាន ឬអ្នកដែលបានប្រគេនទេយ្យទានចំពោះភិក្ខុសង្ឃ គឺនឹងទទួលបានអានិសង្ឃ១០យ៉ាង តាមរយៈការផ្តល់នូវកម្លាំង ពណ៌សម្បុរ សេចក្តីសុខ ប្រាជ្ញា និងឲ្យអាយុវែងជាដើម។ហើយចំពោះភិក្ខុសាមណេរ លោកក៏ទទួលបានអានិសង្ឃនេះដូចគ្នាដែរ គឺញ៉ាំងឥរិយាបថទាំង៤ ឱ្យប្រព្រឹត្តទៅដោយរលូន និងមិនមានទោស ជាដើម។
ត្រឡប់មក ព្រះតេជព្រះគុណ វ៉ា វ៉ាន់ថា វិញម្តង។ព្រះអង្គមានថេរដីកាថា ថ្វីបើការបិណ្ឌបាតនេះ គឺជាពុទ្ធកិច្ច ដែលភិក្ខុសាមណេរ នៅក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា ត្រូវតែគោរពប្រតិបត្តិជាកិច្ចវត្តក្តី ក៏សកម្មភាពរបស់ព្រះសង្ឃតាមរយៈការនិមន្តបិណ្ឌបាតនេះ ចៀសមិនផុតពីការនិន្ទាពីមជ្ឈដ្ឋានខាងក្រៅប៉ុន្មាននោះឡើយ។មានពាក្យពេចន៍ក្នុងរូបភាពផ្សេងៗ ដែលតែងចោទប្រកាន់ខុសៗគ្នាថា ការបិណ្ឌបាតនេះ គឺជាការគេចវេសពីភាពខ្ជិលច្រអូសរបស់ភិក្ខុសង្ឃ។ប៉ុន្តែការទិតៀននេះ ក្នុងន័យព្រះពុទ្ធសាសនានឹងនាំឲ្យមានអំពើបាបកើតឡើង ចំពោះអ្នកប្រព្រឹត្តដែលត្មិះតិះដៀលភិក្ខុសាមណេរទៅវិញ។
ប្រភពបន្តថា៖«ការនិមន្តបិណ្ឌបាតនៅទីក្រុងភ្នំពេញមានការលំបាកកាលៈទេសៈខ្លះញាតិញោមមាសទ្ធា និងខ្លះទៀតមិនមានសទ្ធា។ចំពោះញាតិញោមដែលមិនមានសទ្ធាពួកគាត់តែងតែនិយាយថា ព្រះសង្ឃនិមន្តបិណ្ឌបាតរាល់ថ្ងៃគឺដើម្បីសន្សំទ្រព្យ ញាតិញោមខ្លះទៀតពួកគាត់មិនប្រកាន់ព្រះសង្ឃឡើយ ដោយពួកគាត់យល់ថាជីវិតរបស់ព្រះសង្ឃរស់នៅសព្វថ្ងៃអាស្រ័យលើការបិណ្ឌបាតដើម្បីបន្តជីវិតក្នុងសាសនានេះ »៕
អត្ថបទដោយ ឆេង គឹមលាង និងព្រះតេជព្រះគុណ សុខ សារ៉េត